Δεν πάει πολύς καιρός (ένας χρόνος ακριβώς) από τότε που αναρρωτηθήκαμε το ίδιο, μόνο που τώρα ο δρόμος έχει δοθεί επίσημα σε κυκλοφορία και απομένουν μόνο οι "λεπτομέρειες" για να ολοκληρωθεί το έργο. Το καλοκαίρι που μας πέρασε έλειπαν οι λάμπες φωτισμού, η "φανταστική" πετρόχτιστη πεζοδρόμηση και αισθητικές παρεμβάσεις για να πειστούμε ότι "λεφτά είχαμε" να το φτιάξουμε σαν χώρα.
Ίσως να την έχετε ακούσει να τραγουδάει, ίσως πάλι όχι... Για μερικούς απλά γνωρίζουμε ότι "ήταν από το χωριό μας ο πατέρας της", άλλοι πάλι ξέρουν μόνο τα ερείπια του Παντρία, που λίγους μήνες πριν έγινε ένα event, μια "βραδιά όπερας", αλλά πόσοι γνωρίζουν έστω λίγα πράγματα για τη ζωή της; Ομολογώ ότι ούτε εγώ κρατάω στη μνήμη μου πότε τελευταία διάβασα για τη Μαρία Κάλλας, παρόλο που το πατρικό της βρίσκεται πολύ κοντά στο δικό μου. Έκανα λοιπόν μια επίσκεψη στη Βικιπέδια και παραθέτω αυτούσια τα όσα γράφονται εκεί. Σίγουρα ψάχνοντας θα βρει κανείς πολλά για την Κάλλας, αλλά μιας και είμαστε συνηθισμένοι (μαζί και εγώ) να μην ασχολούμαστε με κάτι αν χρειαστεί να το ψάξουμε, πιστεύω ότι μερικές πληροφορίες σαν αυτές εδώ, είναι πολύ ενδιαφέρουσες να τις διαβάζεις από τη Βικιπέδια.
Το είδαν και αυτό στο χωριό χτες καταμεσής της οικονομικής κρίσης. Βραδιά όπερας στο πατρογονικό σπίτι της Μαρίας Κάλλας, στου "Παντρία" το σπίτι, που λέγαμε μικροί. Και σε 7 ημέρες έγιναν όσα δεν είχαν γίνει σε 30 χρόνια στου Παντρία. Μπήκαν στο χώρο οι εργάτες και τον καθάρισαν από τα περισσότερα μπάζα, διαμόρφωσαν το χώρο υποδειγματικά, έφτιαξαν τις μάντρες, έστρωσαν την αυλή και (σχεδόν) χαίρεσαι να το βλέπεις τώρα.
Θα μπορούσα να γράψω αρκετές αράδες για τα όσα είδα στο χωριό το Πάσχα που μόλις πέρασε. Όχι καλά πράγματα... Δε μας τιμάει αυτό το χάλι που είδα και φαίνεται ότι είμαστε πολύ στον κόσμο μας για να καταλάβουμε ότι τα χάλια που κάνουμε, μας τα επιστρέφει η φύση με τόκο (ή στα παιδιά μας).
Πόσοι
θυμούνται τις "λίμνες της νιότης" που συνηθίζαμε να περνάμε ατέλειωτες
ώρες τα καλοκαίρια; Πόσοι είναι εκείνοι που μπήκαν στον πειρασμό να
κολυμπήσουν μια καλοκαιρινή ζεστή μέρα στα νερά τους και να ξεχάσουν για
λίγο τις δουλειές τους; Πόσοι το έκαναν; Πόσοι μετάνιωσαν που δεν το
έκαναν;
Πριν λίγο καιρό ψάχνοντας τις παλαιότερες φωτογραφίες μου βρήκα άλλη μια περίπτωση που το νερό στο ποτάμι της Μαυροζούμαινας είχε φτάσει σε σημείο που υπήρχαν φόβοι ότι θα πλημμυρίσει τις γύρω περιοχές.
Ο Αύγουστος σιγά σιγά βαίνει προς το τέλος του και με την τελευταία επίσκεψή μου είδα με έκπληξη το δρόμο ανοιχτό επάνω από το νέο γεφύρι και αυτοκίνητα να περνούν, οπότε και εγώ με τη σειρά μου πέρασα από το φρέσκο οδόστρωμα όλο χαρά. Οι ενημερωτικές ταμπέλες ρύθμισης της κυκλοφορίας είχαν τοποθετηθεί, ενώ έλειπαν μόνο οι λάμπες φωτισμού επάνω στο γεφύρι και κατα μήκος του νέου δρόμου. Μέχρι εδώ όλα καλά νόμιζα, αλλά δεν ήταν έτσι τα πράγματα τελικά.
Ήρθε και ο Απρίλιος και το νέο γεφύρι έχει σχεδόν τελειώσει κατασκευαστικά. Οι τσιμεντένιες κολώνες είναι στη θέση τους και στηρίζουν τον άχαρο πλην λειτουργικό όγκο του νέου γεφυριού. Είναι άχαρος γιατί δεν έχει τελειώσει και είναι αναμενόμενο να είναι άχαρος και γκρι με σίδερα και πρόκες ακόμα να κείτονται στο έδαφος.
Το έργο της νέας γέφυρας Νεοχωρίου φαίνεται ότι προχωράει με σχετικά αργούς ρυθμούς. Σε αυτό έπαιξαν το ρόλο τους και οι χειμωνιάτικες μπόρες, οι οποίες άυξησαν τον όγκο του νερού στο ποτάμι. Δεν είναι εύκολο να κάνει κανένας εκτίμηση για το πότε το έργο θα τελειώσει, αφού οι ιδιαιτερότητες του έργου σε συνδυασμό με απρόβλεπτους παράγοντες όπως ο καιρός μπορεί να δημιουργήσουν καθυστερήσεις.
Σύμφωνα με νέες μελέτες ο "Κατσίγαρος", που είναι τα απόβλητα των ελαιουργείων και τα περισσότερα ελαιοτριβεία ρίχνουν στα ποτάμια (και λιγότερο στη θάλασσα) είναι ευεργετικός για ζώα και ανθρώπους. Εγώ το διάβασα εδώ, αλλά υποστηρίζεται ότι γράφτηκε σε ρεπορτάζ της "Καθημερινής" πρώτα από όπου και το ακόλουθο απόσπασμα:
Τι να πει κανείς γι' αυτό το μέρος; Πόση δροσιά βγάζει το κατακαλόκαιρο; Πόσο κρυστάλινα είναι τα νερά των πηγών του; Πόσο καλό κάνει στην περιοχή; Μια βόλτα εκεί είναι από τις σημαντικότερες ενέργειες αναζωγόνησης για οποιονδήποτε τις έχει ανάγκη. Μόλις λίγα χιλιόμετρα από το Μελιγαλά, σχεδόν χαμένο στην άνω Μεσσηνία το χωριό της Μέλπειας είναι από τα λίγα παραδοσιακά μέρη που έχουν μείνει σχεδόν ανέπαφα με το πέρασμα του χρόνου. Και με αυτό εννοώ όχι τόσο την τεχνολογία που μετα βίας φτάνει στους κατοίκους του, αλλά την ειδυλλιακή και φιλική ατμόσφαιρα του χωριού.
Το
Άνω μοναστήρι του Βουλκάνου βρίσκεται στην κορυφή του Όρους Ιθώμη,
κτισμένο εκεί που βρισκόταν το ιερό του Ιθωμάτα Δία. Η ίδρυσή του
λέγεται ότι έγινε από μοναχούς που κατέφυγαν εκεί για να γλυτώσουν από
τους εικονομάχους, ενώ κατά τη διάρκεια του χρόνου δεν κατοικείται. Το
καλοκαίρι αποτελεί βάση παρατηρητηρίου της γύρω περιοχής από εθελοντές
που έχουν σαν αντικείμενο την ανίχνευση πυρκαϊών στα γύρω ορεινά και
πεδινά. Πέρα από αυτό και την ολονυχτία που πραγματοποιείται από το
βράδι της 14ης Αυγούστου μέχρι το πρωί της 15ης και τη μεταφορά της
εικόνας της Παναγίας από και προς το νέο μοναστήρι λίγοι επισκέπτονται
το χώρο όλο το χρόνο.
Δεν θα μπορούσα να μην περάσω από τις «πόρτες» στο Μαυρομάτι στην τελευταία μου επίσκεψη στο χωριό. Μια ευχάριστη ανηφορική διαδρομή μέσα στο πράσινο και την ησυχία που κάθε φορά που την ανεβαίνω νομίζω ότι γίνεται ολοένα και πιο όμορφη, ή εγώ έχω πιο πολύ ανάγκη να χαθώ στην καταπράσινη αγκαλιά της φύσης…
Είναι ήδη Μάρτης, προχωρημένο απόγευμα και η πλατεία είναι γεμάτη με κόσμο.
Στο κέντρο της πλατείας ο σωρός με τους κορμούς να έχουν πιάσει για τα καλά
φωτιά και ο κόσμος να πλησιάζει κάθε τόσο για να πάρει λίγη ζεστασιά. Όχι δεν
είναι περιγραφή από το παρελθόν και ελπίζω δεν θα είναι και εικόνες από το μέλλον!